Δεν είμαστε φαντάσματα

6 ECHOES

Location: Αμμόχωστος, Famagusta, Cyprus

While the Varosha area is increasingly open to visitors, this work focuses on the human impact of Famagusta / Varosha history and aims at creating empathetic understandings for both locals and visitors. The poet explores place memory and refers to the interrupted life trajectory in Varosha, a place marked by forced displacement. By tapping into the collective memories of several public spaces, such as the Glossa Beach, the Municipal Garden, the Municipal Agora, the Greek Gymnasium and others, Akdeniz aims to identify the familiar and foster a deeper understanding of the refugee experience and the complex realities of the Cyprus conflict. These geo-triggered poems are accessed through the application ‘Sound Walking’ on location and on-line with printed QR codes at specific locations in Famagusta.

The title, We Are Not Ghosts, echoes a common phrase used by Varosha refugees. It serves as a counter-response to labelling the city a “ghost town”. Instead, it reclaims the collective memory of its former inhabitants, and the possible future of the city.

With these poems, Akdeniz, skilfully navigates the memory of this historical place and merges it with the present experience of the city as a post-war site. This work is produced from Akdeniz’s belief in poetry, aiming to enhance the human experience by involving all the senses and making both tangible and intangible aspects of human existence visible.

The sound walk is a collaborative work of the poet Nafia Akdeniz, curator Alessandro Vincentelli, cultural director Argyro Toumazou, sound designer Inal Bilsel, visual designer Andriana Lagoudes, and application developer Jason Murray Winn. The project is produced by D6:EU, a visual arts organisation based in Cyprus, developing new opportunities for artists and cultural collaborations in Cyprus, Europe and the Middle East.

Supporters: the Famagusta City Museum, Famagusta Avenue Garage, Famagusta local community, Paralimni – Deryneia Municipality, and Jason Murray Winn – Narrative Infrastructure. The project is a collaboration between the poet Nafia Akdeniz and D6:EU and funded as part of the Art for Social Action small grants programme.

Ο Βράχος Καμήλα του Βαρωσιού

Ο Βράχος Καμήλα του Βαρωσιού

στην παραλία της Γλώσσας κοιτάζοντας τον ορίζοντα από την άκρη της διακρίνεται ένας βράχος σε σχήμα καμήλας.

δεν φαίνεται στο Google Earth

μέχρι τον βράχο και πάλι πίσω συνήθιζαν να κολυμπούν ένα χιλιόμετρο οι νέοι της πόλης εκείνη την εποχή για να διεκδικήσουν το στέμμα του κολυμβητή

αυτοί οι Βαρωσιώτες - δεν φαίνονται στο Google Earth

μέχρι τον βράχο και πάλι πίσω κολυμπούν το ίδιο χιλιόμετρο τώρα με την επιθυμία να επιστρέψουν για να διεκδικήσουν ξανά τη θαλασσοφίλητη ζωή

αντίσταση - δεν φαίνεται στο Google Earth

μέχρι το παρελθόν και πάλι πίσω κολυμπώ μέσα στα κύματα της μνήμης ακόμα να μπορέσω να φτάσω στο βράχο

μέχρι το παρελθόν και προς το μέλλον κολυμπώ μέσα στα κύματα του ονείρου ακόμα να φτάσω στο ποίημα της ειρήνης στην άκρη της γλώσσας

η πόλη τώρα καταρρέει η θάλασσα πάντα κερδίζει σημάδι ελπίδας για βιώσιμη ανοικοδόμηση εκείνος ο βράχος, βρίσκεσαι εκεί

δεν φαίνεται ακόμη στο Google Earth

Νάφια Άκντενιζ

1 sound

Η συρμάτινη γλώσσα

Η συρμάτινη γλώσσα

κοίταξε τα πόδια σου, να ξέρεις πού στέκεσαι στη συρμάτινη γλώσσα στέκεσαι μια πόλης νησί χωμένης στην άμμο.

στη θάλασσα παλίρροια φανερώνει τα απομεινάρια μιας ζωής που ξεβράστηκαν στην ακτή μετακινεί τους κατοίκους της πόλης σαν κόκκους άμμου απομακρύνει το κατακτητικό σύρμα της στρατιωτικής νοοτροπίας.

αδιαφορεί για τα σύνορα της πολιτικής τάξης πραγμάτων αδιαφορεί για αυτό το συρματόπλεγμα που βάρβαρα έντυσαν τη φύση αδιαφορεί για το παρελθόν ή για αυτόν που περνάει από εδώ η θάλασσα στέκει αδιάφορη, κάνε ένα βήμα προς τα μέσα

κοίταξε τα πόδια σου, να ξέρεις πού στέκεσαι στη συρμάτινη γλώσσα στέκεσαι μιας πόλης νησί ακριβώς πίσω σου

Καλώς όρισες - και εσύ περαστικός είσαι

πέρνα γνωρίζοντας πού βρίσκεσαι
πίσω σου τα μεσαιωνικά προάστια μιας τειχισμένης δόξας η βόμβα που πλησιάζει αναγκάζει τους κατοίκους της πόλης σε φυγή για μισό αιώνα, τα σπίτια της παγιδευμένα σε συρματοπλέγματα φιλοξενούν στρατό

πόλη-φάντασμα λένε, χωρίς να γνωρίζουν το όνειρο των εκτοπισμένων ζουν αλλού, μα ονειρεύονται την επιστροφή να ξέρεις ότι στέκεσαι εκεί όπου έρχονται για να ονειρευτούν ονειρέψου μαζί τους την αναγέννηση της πόλης αυτή τη φορά για όλους μας

βγες από τη θάλασσα και κάθισε να πιεις έναν καφέ ξέρε ότι εκεί που κάθεσαι τώρα ήταν ψαροταβέρνα που λεγόταν Φάληρο του Βαρωσιού, όπως το αρχαίο λιμάνι της Αθήνας όταν έρθει η ώρα να περπατήσεις, κοίταξε τα πόδια σου και πήγαινε προς την πόλη

μόνος ο Δον Κιχώτης, στέκεται μπροστά από τον τοίχο και περιμένει να σε δει μέσα από το παράθυρο στο Blue Bungalow του ζωγράφου το γαλάζιο της θάλασσας θα σε διαπεράσει και αυτό εξισορροπώντας το βάρος των ονείρων και των αναμνήσεων στο σακίδιο

Νάφια Άκντενιζ

1 sound

Χρυσοί Κόκκοι της Μνήμης

Χρυσοί Κόκκοι της Μνήμης

"Βγάλε τα παπούτσια σου και πήγαινε στη θάλασσα", είπα στο γιο μου. ήταν στην ίδια ηλικία που εγώ έφυγα από αυτή την πόλη - επτά

περιμένοντας στην ακτή όπου στεκόταν η μάνα μου παρακολούθησα τα βήματα των γιων μου στους χρυσούς κόκκους

Δεν είχα την πετσέτα που κρατούσε η μάνα μου περιμένοντας με να βγω από το νερό

άλλωστε δεν την χρειαζόμουν, η άμμος ξεκολλούσε από μόνη της δεν ήταν βρωμιά, λάσπη, ή κάποια παιδική χαρά

"Εντάξει, έλα σε μένα τώρα", είπα στο γιο μου βγήκε από το νερό και περπάτησε προς το μέρος μου. βγήκε από τη μνήμη μου και διεκδίκησε την αλήθεια βγήκε από την παιδική μου ηλικία και έγινε ο εαυτός του

εκεί ήμασταν - επτά, σαράντα επτά τα καθαρά του πόδια καθάρισαν την πληγή της πονεμένης μου ψυχής κληρονομώντας αυτό το χρυσάφι για πολλές γενιές όχι όμως τη βρωμιά, τη λάσπη, ή κάποια άλλη μεταβίβαση

Δεν χρειάζεται πετσέτα...

Νάφια Άκντενιζ

1 sound

Διαλογισμός στο Πάρκο της Πόλης

Διαλογισμός στο Πάρκο της Πόλης

η φωνή ενός μόνο πουλιού - αναδύεται από το βουητό του μυαλού μου σαν το τελευταίο κάλεσμα του τελευταίου πουλιού του Καουάι τοποθετεί την ομίχλη των σκέψεών μου στο πάρκο του Βαρωσιού

κάθομαι εδώ για να διαλογιστώ κάτω από τη συκιά τεντώνοντας τα πόδια μου στο δρόμο της Δημοκρατίας ο δρόμος μοιάζει τώρα με την αποξηραμένη κοίτη ενός κάποτε ορμητικού ποταμού που ανοίγει το στόμα του για να πει μια ιστορία και μετά χύνεται στη θάλασσα...

ένας δρόμος είναι για μια πόλη ό,τι ένα ποτάμι για ένα δάσος τι είναι αυτός ο ερειπωμένος αιχμάλωτος τόπος για μένα, για σένα; για τους ανθρώπους που αποκόπτονται ξαφνικά από τη ροή της ζωής; τι μπορεί να ανοίξει αυτή η νέα άσφαλτος σε μια κλειστή πόλη;

είναι η δύναμη της φύσης που ανοίγει τις ρωγμές όπου οι ασφάλτινες αναμνήσεις έρχονται στο φως είναι οι Βαρωσιώτες που κρατούν το δέσιμο ισχυρό όπου η πατρίδα στην καρδιά τους δεν καταρρέει ποτέ

ένα και μόνο μοτίβο πουλιού - στολισμένο με πορτοκάλια τις γιορτινές ημέρες λες και πέταξε από αρχαϊκές εποχές και βρέθηκε σε τούτο το πάρκο εξαφανίστηκε και αυτό ξαφνικά μαζί με τις γιορτές

παραμένει η ελπίδα της ανάκτησης, τόσο ντελικάτη όσο το Edelweiss στα ερείπια του καφέ που πήρε το όνομά του από αυτό το λευκό λουλούδι έζησαν εδώ τις πρώτες εμπειρίες της νιότης τους το πρώτο τσιγάρο, το πρώτο ραντεβού, ακόμα και το πρώτο φιλί

διαλογίζομαι την ιδέα της σύνδεσης του λιονταριού της Αμμοχώστου με το βοτανικό όνομα αυτού του λουλουδιού Leontopodium ένας ξαφνικός Ζέφυρος στο πάρκο αποσυνδέει τις σημαίες από το καλυμμένο όνομα του Ελληνικού Γυμνασίου

συνεχίζει να φυσάει στα ερείπια του Καφέ Boccaccio γυρίζοντας τις σελίδες εκατό ιστοριών στο Decameron ένα βιβλίο με προβληματισμούς για τις αξίες της Αναγέννησης αντικατοπτρίζονται στην ημερήσια διάταξη της μικρής βουλής του καφενείου

ένας και μόνο ήχος πιάνου - βγαίνει από το Ελληνικό Καλλιτεχνικό Λύκειο τότε ξεκινά στη Δημοκρατία η παρέλαση της μπάντας της τότε εποχής τα δέντρα στο πάρκο συνθέτουν τη ζωντανή μουσική του σήμερα

οι αθλητές στο Στάδιο προπονούνταν για να μεταφέρουν τη δάδα της τότε αιώνιας φλόγας μεταξύ αρχαίου και σύγχρονου, μεταξύ παρελθόντος και παρόντος είναι το μέλλον αυτής της πόλης μια σβησμένη φλόγα;

ένας και μόνο ήχος πουλιού - τόσο μοναδικός όσο το τελευταίο κάλεσμα των τελευταίων Βαρωσιωτών ένα κάλεσμα για δικαιοσύνη στο όνομα της ανθρωπότητας στο όνομα της αναγέννησης και της συνέχειας της ζωής

Νάφια Άκντενιζ

1 sound

Ένα είδος κυπριακής ματιάς

Ένα είδος κυπριακής ματιάς

δεν μπορείς να πας εκεί, με προειδοποίησε ο αστυνομικος απλά κοιτάζω είπα και πάτησα γερά τα πόδια μου στο έδαφος συνέχισα να τεντώνω το κεφάλι μου προς τη Λεωφόρο Ευαγόρου για να ρίξω μια ματιά στην πρόσοψη της δημοτικής αγοράς,
η Αγορά του Βαρωσιού, χώρος της κοινής ζωής

μια διαγώνια ματιά από τη γωνία του καταστήματος Singer και το μυαλό μου περνά στην απαγορευμένη ζώνη, ένα κυπριακό είδος επέκτασης σε όλα τα είδη των συνόρων σκουριασμένα βαρέλια, συρματοπλέγματα, σκοτεινές τρύπες και αδιέξοδα για να ρίξω μια ματιά σε πιθανές γέφυρες που θα ενώσουν την πολυπόθητη επιστροφή με τη μελλοντική επανεγκατάσταση

ένα γεωργικό μωσαϊκό ήταν κάποτε για αυτή την πόλη η αγορά ζωτικής σημασίας πόρος για ντόπιους και ξένους δεν μπορείς να πας εκεί, επανέλαβε ο αστυνομικός το κεφάλι μου τραβήχτηκε ξανά στη θέση του, εξετάζοντας αν μπορώ να ακουμπήσω στον τοίχο στην ίδια γωνία να μείνω λίγο περισσότερο σε αυτή τη διασταύρωση μνήμης και θαύματος

φρέσκα τρόφιμα από τα χωριά, μυρίζουν ακόμα υγρό χώμα ένα μείγμα από πικάντικα βότανα, γλυκά φρούτα, τραγανές ρίζες ο καπνός από τα σουβλάκια προσελκύει τους πεινασμένους εμπόρους της αγοράς, το σιντριβάνι στην οδό Αυξεντίου ήταν εκεί για να δροσίζει την καλοκαιρινή ζέστη και τον ιδρώτα της εντατικής εργασίας μια όαση μέσα στην πόλη που μακάρι αυτή να ήταν το καταφύγιό μου

δεν μπορείς να πας εκεί –

όσο φαντάζομαι την Αγορά αποκαλύπτονται τα αρώματα της μνήμης μου τα απαρίθμησα ένα προς ένα σαν «τα αγαπημένα μου πράγματα» που ονειρεύτηκα σε στιγμές απογοήτευσης και θλίψης όπως στο μιούζικαλ της δεκαετίας του '60 «Η Ευτυχία της Μουσικής», που έπαιζε στου Χατζηχαμπή τον ερειπωμένο πια κινηματογράφο τώρα πια δείχνει μόνο σκοτάδι, προσμένοντας για πολύ καιρό το φως

πηγή διαφωτισμού η δημόσια βιβλιοθήκη έλαμπε και μέσα από τα έργα τέχνης στην γκαλερί του επάνω ορόφου, τα πολιτιστικά και πνευματικά ψηφιδωτά της πλούσιας ζωής
που σχηματίστηκαν τότε για να φέρουν αυτή την πόλη μπροστά από την εποχή της, ο πόλεμος ήρθε και διέλυσε αυτή την πορεία πάνω στα θραύσματα λάμπει σήμερα η πρόοδος

οι συλλέκτες ελπίδας διαφυλάσσουν τα απομεινάρια της αμοιβαίας φροντίδας αμοιβαία κατανόηση της απώλειας, της αδικίας και των ανοιχτών πληγών «τον πολιτισμό εμπιστευόμαστε» , την κοινή αίσθηση της Κύπρου, πάνω από το σκουριασμένο βαρέλι, το συρματόπλεγμα, τη σκοτεινή τρύπα, τα αδιέξοδα μια κυπριακή ματιά στην κοινή αίσθηση του μέλλοντος

μπορούμε να πάμε εκεί; -

Νάφια Άκντενιζ

1 sound

DOWNLOAD OUR APP TO DISCOVER THIS TOUR AND MANY OTHERS.

play-storeapp-store

Or start creating tours, treasure hunts, POI maps... Just let your imagination guide you.


Other walks nearby

now and then... / by Yiannis Toumazis

now and then... / by Yiannis Toumazis

Αμμόχωστος
Buffer Fringe partnership with Limassol and Famagusta started in 2020 with Elena Agathokleous (centre of performing arts MITOS) and Nurtane Karagil Famagusta based artist (using neighbouring community space Mağusa Kale Pasajı) and stems from a direct assignment for the two artists/spaces to each curate a Buffer Fringe event for the 2020-2021 Festival. The concept of displacement is aimed to be reversed from a negative connotation to a positive one and therefore is dealt with as the ability of humans to communicate their ideas that are remote in time and/or space, as the new opportunity to discover a new dynamic, as the possibility to feel connected and at home. Inspired by the space between the two cities which is 95km, in 2020 Elena created a complementary virtual map with 95 stops which will be worth to stop-feel-listen-learn-hear in. This year Nurtane will work with Famagusta New Museum \[FNM] and Mitos to connect the dots. Famagusta New Museum \[FNM], initiated by Yiannis Toumazis in 2016, is an active platform, which through its various programs and activities seeks to propose a total restart of the ghost city of Varosha, a re-enactment and an activation in the social, cultural and political fields. FNM’s mission is to promote life and not death by showing the futility of any human atrocity. Empowered by its motto: “I Understand and Forgive the Past, I Love and Generate the Future”, FNM aims at a potential awakening of citizens by enabling public discourse and generating artistic participatory actions and activist interactions across the board. Cyprus is a home for us and also the space and the place that forms our experiences: loss, displacement, trauma, politics, invasions, but also intentions, stories, hope, dream, and love. In between all these layers, we long for our future selves in united locations and memories. This year fringe 95 stops continue to bring up to the surface what is good for us. Searching, feeling, touching, and being together by using sound as a key element of the spaces. Where are we? What do we see? Playing with the sense of being and the sense of place…The aim is to launch a sensory experience through the sound map. As an outcome, anyone with a smartphone will be able to experience the sound installations placed on locations.
author avatar
Famagusta New Museum
free
Biz Hayalet Değiliz

Biz Hayalet Değiliz

Αμμόχωστος
On ECHOES Kapalı Maraş giderek daha fazla ziyaretçiye açılırken, bu çalışma, Mağusa / Maraş tarihinin insan üzerindeki etkisini odak noktası yaparak hem yerel halk hem de ziyaretçiler için empatik anlayışlar yaratmayı amaçlamaktadır. Şair, mekân hafızasını irdeler ve zorunlu göçün izlerini taşıyan Maraş’ta kesintiye uğramış yaşam yolculuğuna atıfta bulunur. Glossa Plajı, Belediye Bahçesi, Belediye Agora’sı, Yunan Okulu ve diğerleri gibi çeşitli kamusal alanların kolektif hafızalarına dokunarak, Akdeniz tanıdık olanı ortaya çıkarmayı, zorunlu göç deneyimini ve Kıbrıs çatışmasının karmaşık gerçekliklerini daha derin bir şekilde anlamayı amaçlar. Mekânla tetiklenip çalmaya başlayacak bu şiirler, Mağusa’da belirli yerlerde basılı QR kodları ile yerinde ve çevrimiçi olarak ‘Sound Walking’ / ‘Ses Yürüyüşü’ uygulaması aracılığıyla erişilebilir. “Biz Hayalet Değiliz” ifadesi, Maraş göçmenleri tarafından sıkça kullanılan bir itirazı yansıtır. Şehri “hayalet şehir” olarak etiketlemeye bir karşı yanıt olan bu başlık, eski sakinlerinin kolektif hafızasını ve şehrin olası geleceğindeki söz hakkını sahiplenir. Bu şiirlerle, Akdeniz, bu tarihi yerin hafızasında titizlikle gezinir ve onu şehrin savaş sonrası bir alan olarak mevcut deneyimiyle birleştirir. Bu eser, Akdeniz’in şiirin iletişim gücüne inancından üretilmiştir ve insan varoluşunun hem somut hem de soyut yönlerini görünür kılarak tüm duyuları dahil etmeyi amaçlar. Ses yürüyüşü, şair Nafia Akdeniz, küratör Alessandro Vincentelli, kültürel yönetmen Argyro Toumazou, ses tasarımcısı Inal Bilsel, görsel tasarımcı Andriana Lagoudes ve uygulama geliştiricisi Jason Murray Winn’in işbirliğiyle hazırlanmıştır. Proje, Kıbrıs’ta bulunan, Kıbrıs, Avrupa ve Orta Doğu’daki sanatçılar ve kültürel işbirlikleri için yeni fırsatlar geliştiren görsel sanatlar organizasyonu D6:EU tarafından üretilmiştir. Destekçileri: Mağusa Kent Müzesi, Mağusa Caddesi Garajı, Mağusa Belediyesi, Paralimni - Deryneia Belediyesi ve Jason Murray Winn - Narrative Infrastructure. Proje, şair Nafia Akdeniz ve D6:EU arasındaki bir işbirliği olup, Sanat için Sosyal Eylem küçük hibe programı kapsamında finanse edilmiştir.
free
We Are Not Ghosts

We Are Not Ghosts

Αμμόχωστος
While the Varosha area is increasingly open to visitors, this work focuses on the human impact of Famagusta / Varosha history and aims at creating empathetic understandings for both locals and visitors. The poet explores place memory and refers to the interrupted life trajectory in Varosha, a place marked by forced displacement. By tapping into the collective memories of several public spaces, such as the Glossa Beach, the Municipal Garden, the Municipal Agora, the Greek Gymnasium and others, Akdeniz aims to identify the familiar and foster a deeper understanding of the refugee experience and the complex realities of the Cyprus conflict. These geo-triggered poems are accessed through the application ‘Sound Walking’ on location and on-line with printed QR codes at specific locations in Famagusta. The title, We Are Not Ghosts, echoes a common phrase used by Varosha refugees. It serves as a counter-response to labelling the city a “ghost town”. Instead, it reclaims the collective memory of its former inhabitants, and the possible future of the city. With these poems, Akdeniz, skilfully navigates the memory of this historical place and merges it with the present experience of the city as a post-war site. This work is produced from Akdeniz’s belief in poetry, aiming to enhance the human experience by involving all the senses and making both tangible and intangible aspects of human existence visible. The sound walk is a collaborative work of the poet Nafia Akdeniz, curator Alessandro Vincentelli, cultural director Argyro Toumazou, sound designer Inal Bilsel, visual designer Andriana Lagoudes, and application developer Jason Murray Winn. The project is produced by D6:EU, a visual arts organisation based in Cyprus, developing new opportunities for artists and cultural collaborations in Cyprus, Europe and the Middle East. Supporters: the Famagusta City Museum, Famagusta Avenue Garage, Famagusta local community, Paralimni – Deryneia Municipality, and Jason Murray Winn – Narrative Infrastructure. The project is a collaboration between the poet Nafia Akdeniz and D6:EU and funded as part of the Art for Social Action small grants programme.
free

Are you a creator?

START HERE

Privacy & cookie policy / Terms and conditions

© ECHOES. All rights reserved / ECHOES.XYZ Limited is a company registered in England and Wales, Registered office at Merston Common Cottage, Merston, Chichester, West Sussex, PO20 1BE

v2.5.15 © ECHOES. All rights reserved.