the Taksim cimena

1 sound

Το σινεμά Ταξίμ

Φεριχά Τσαγκίν: Το σινεμά Ταξίμ… Νναι, νναι… Τα σαββατοκυρίακα έφερναν καινούργιες ταινίες στο σινεμά Ταξίμ. Τζ̆αι φυσικά επηαίνναμεν να τες δούμεν. Επίσης, κατά την διάρκεια της εβδομάδας, εκάμναν τζ̆αι ματινέ για τες γυναίκες. Πρωινές προβολές για τες κυρίες… Επηαίνναμεν τζ̆ειαμαί. Όταν επηαίνναμεν τζ̆ειαμαί, ούλλες έπαιρναν τζ̆αι τα μωρά τους στο σινεμά. Κατ’ ακρίβειαν, εβάλλαν τα μωρά τους στες αμαξούδες, τζ̆είνες που είχαν βρέφη εκάθουνταν στα πλάγια, τζ̆αι τρρρ τρρρ τρρρ έσουζαν τα μωρά μπρος πίσω. Α, τζ̆αι κάποιος εφώναζεν «φέρτε μου καφέ» τζ̆’ επαίρναν τού καφέ. Έτσι ήταν η ατμόσφαιρα στα σινεμά μας. Ήμασταν ευχαριστημένοι.. Φυσικά, τότε ήταν οι ταινίες του Καρτάλ Τιμπέτ, οι ταινίες του Τζουνέιτ Άρκιν, εβλέπαμεν τες τζ̆είνες. Ήταν τουρκικές ταινίες… Η Τουρκάν Σοράι, η Εντίζ Χουν, οι ταινίες τζ̆είνης της περιόδου… Η Εντίζ Χουν, η Τουρκάν Σοράι… Η Φιλίζ Ακίν… Α, δεν μου άρεσκαν τζ̆είνες οι ταινίες που σπάζουν τζ̆αι διαλύουν πράματα. Εγώ απολάμβανα τες δραματικές ταινίες. Έτσι, ελάτρευα τες ταινίες με την Τουρκάν Σοράι.

_

Χουσεΐν Αρσάλ: Τωρά… Το σινεμά ήταν πολλά παραπάνω που το να βλέπεις μια ταινία. Τι ήταν; Ήταν ένας τόπος συνάντησης. Έτσι, εδούλευκα μια εβδομάδα κοντά στον παππού μου, είσ̆εν έναν μπακκάλλικον. Δεν εξόδευα τους μισθούς μου. Επερίμενα το Σάββατον ή την Κυριακή, την Παρασκευή, οτιδήποτε. τζ̆αι επήαιννα στο σινεμά τζ̆αι τζ̆ειαμαί έπαιζα τόμπολα. Εννοώ ότι τα σαββατοκυρίακα στο σινεμά στην Λεμεσόν είσ̆εν πάντα τόμπολα. Τζ̆αι τζ̆είνοι που εκέρδιζαν στην τόμπολα εθεωρούνταν οι τυχεροί της εβδομάδας. Αν ήταν να το σκεφτώ με όρους σημμερινού συναλλάγματος, κάποιος που εκέρδιζε 500 λίρες (περίπου 10 ευρώ) εθεωρείτουν τυχερός ή αν κάποιος εκέρδιζε μια γαλοπούλα για την Πρωτοχρονιά εθεωρείτουν τυχερός, έτσι ήταν η Λεμεσός τότε.

Πρώτα τζ̆αι κύρια, πάνω που ούλλα, όταν επηαίνναμεν στο σινεμά Ταξίμ, επροσπαθούσαμεν να μάθουμεν σε ποιον σινεμά ήταν να πάει η φιλενάδα μας ή η μιτσ̆ιά που μας άρεσκε που το σχολείον. Εννοώ ότι επεριμέναμεν έξω που το σινεμά: «Ήρτεν η Αϊσέ;» Αν η Αϊσέ έμπαιννε μέσα, εμπαίναμεν τζ̆’ εμείς. Αν εβλέπαμεν ότι δεν έμπαιννε μέσα, επηαίνναμεν στο σινεμά Σιαχίν, αν ήταν τζ̆ειαμαί η Αϊσέ. Ήταν κάπως… Τωρά έχετε τηλέφωνα: «Γεια σου, Αϊσέ; Σε ποιον σινεμά εννά πάεις; Στο Ταξίμ; Εννά έρτω τζ̆’ εγώ.» Τι εσυνέβαινε; Η αγαπημένη σου ή τζ̆είνη που σου άρεσκε εκάθετουν τζ̆ειαμαί τζ̆’ εμείς καθούμασταν λλίον πιο κοντά, εκοιτάζαμεν ο ένας τον άλλον κάθε τόσον, τούτον μας αρκούσεν.

_

Μουσταφά Χαλιλσόι: Ξέρεις, μια μέρα επήα με τον φίλον μου. Είσ̆εν έναν παιχνίδι. Ελαλούσαμεν το τόμπολα. Έναν είδος λοταρίας. Αγοράζεις μια κάρτα. Τζ̆αι κληρώννουν αριθμούς. Τζ̆αι απλώς σημειώννεις. Αν συμπληρώσεις ούλλους τους αριθμούς, κερδίζεις. Είχα κερδίσει. Στην τόμπολα, σε τζ̆είνον το παιχνίδι, εγώ τζ̆’ ο φίλος μου είχαμεν μοιραστεί μια κάρτα. Αλλά εντραπήκαμεν να πάμεν να πιάσουμεν τα λεφτά. Είσ̆εν έναν μιτσή δίπλα μας. Είπα του να πάει τζ̆αι να μας τα φέρει. «Εντάξει» είπεν. Εσηκώθηκεν, επήεν στο μπροστινόν δωμάτιον. Τζ̆ειαμαί ελέγχουν αν το εσυμπλήρωσες σωστά. Ήταν σωστό. Έτσι επήεν, νομίζω πως ήταν τρεις κυπριακές λίρες περίπου. Τζ̆είνη την εποχή ήταν καλά λεφτά. Έτσι τζ̆είνος ο μιτσής έφερεν μας τα λεφτά. Εδώκαμεν του 5 σελίνια φιλοδώρημα. Έτσι έχω τούντην ανάμνηση στο σινεμά Ταξίμ. Ήταν μια απόλαυση. Ξέρεις, το παιχνίδι της τόμπολας, όπως το ελέαμεν. Ήταν μια απόλαυση.

Πάντα, κάθε νύχτα, έπαιζαν θκυο ταινίες. Η πρώτη στα εγγλέζικα, συνήθως ταινία με καουμπόιδες. Σινεμασκόπ, εγέμιζε ούλλη την οθόνη. Τζ̆αι η δεύτερη ήταν τουρκική, εισαγόμενη που την Τουρκία. Έτσι, επηαίνναμεν να δούμεν τους καουμπόιδες. Αλλά η δεύτερη ταινία που ήταν τουρκική, ήταν συνήθως δραματική. Θθυμούμαι την μάνα μου να κλαίει άμαν έβλεπε τουρκικές ταινίες. Ξέρεις. Που ο νεαρός δεν εμπορούσεν να αποκτήσει την κοπέλα. Υπήρχε κάποιου είδους αναχώρηση. Έτσι έβλεπα ούλλες τες μανάδες να κλαίουν. Τζ̆αι τούτες τες τουρκικές ταινίες επουλούσαν τες τζ̆αι στους Έλληνες ιδιοκτήτες των σινεμά. Τζ̆αι οι Έλληνες έβλεπαν τζ̆αι τζ̆είνοι τούτες τες τουρκικές δραματικές ταινίες. Τζ̆αι θθυμούμαι πως είχα ακούσει που έναν Τούρκο φίλον που εδούλευκε στο σινεμά Ριάλτο, τζ̆’ έλεε μας ότι τζ̆αι οι Έλληνες απολάμβαναν να βλέπουν τουρκικές ταινίες, επειδή ήταν μεν στα τουρκικά αλλά μάλλον ήταν μεταφρασμένες στα ελληνικά ή κάτι τέθκοιον. Τζ̆’ έτσι κάθε νύχτα εβλέπαμεν μια καουμπόικη ταινία τζ̆αι μια τουρκική δραματική. Οι μιτσ̆ιοί ήμασταν καουμπόιδες βέβαια, ποττέ δεν ενδιαφερτήκαμεν για τες άλλες τες τουρκικές δραματικές ταινίες, δεν εσήμαιναν πολλά πράματα για εμάς.

Ήταν πολλά συνηθισμένον. Μπροστά είσ̆εν βέβαια μια μεγάλη οθόνη τζ̆αι συνδεδεμένη με την οθόνη ήταν μια εξέδρα, που όταν έρκουνταν επισκέπτες ή καλοί ηθοποιοί επαίρναν τους τζ̆ειαμαί, ώστε ούλλοι να μπορούν να τους δουν τζ̆αι να τους ακούσουν εύκολα. Τζ̆αι θθυμούμαι μια φορά, ένας μάγος ήρθε να κάμει κάτι μαγικά, τζ̆αι ήταν μπροστά που την οθόνη… Έκαμνεν κάτι καταπληκτικά πράματα, δεν μπορώ να θθυμηθώ τα ονόματα τούτων των μάγων. Που τούτα τα άμπρα κατάμπρα. Εχρησιμοποιούσαν πάντα παράξενα ονόματα τούτοι οι ανθρώποι. Αλλά ήταν έναν απίθανον θέαμαν, πολλά εντυπωσιακό. Πώς τα έκαμνεν δεν εμπορούσαμεν να καταλάβουμεν ποττέ! Ήταν καλή διασκέδαση. Τζ̆αι να παίζουμεν τόμπολα, τούτον το παιχνίδι που επαίζαμεν… Ακριβώς μπροστά που την οθόνη είσ̆εν μιαν αρένα ή κάτι τέθκοιον. Τζ̆αι ούλλον τα υπόλοιπον ήταν καρέκλες γεμάτες κόσμον. Τζ̆αι είσ̆εν έναν θεωρείον, θεωρείον με πιο πολλά λεφτά. Εμπορούσες να κάτσεις στο θεωρείον. VΙΡ της εποχής.


Taksim sineması

FERİHA ÇAĞIN: Taksim sineması…Evet, evet… Haftasonları, Taksim sinemasında, yeni filmler geliyordu. Biz tabii, onlara gidiyorduk. Bir de hafta içerisinde, kadınlar için, matine…kadınlar matinesi diye giderdik. Orda, gittiğimiz zaman, herkes çocuğunu da götürürdü sinemaya. Hatta, arabacığa koyarlardı, bebeği olanlar kenara otururdu, orda arabayı ‘cırrrr, cırrrrr’ sallarlardı böyle. Ha, bir başkası derdi, “bir kahve getir bana!” Hade, kahve gelirdi kendisine. Yani, öyle bir ortamdı sinemalarımız. Ve mutlu oluyorduk… Tabii, Kartal Tibet filmleri vardı o zaman, Cüneyt Arkın’ın filmleri vardı. Yani, onları izliyorduk. Türkçe filimlerdi… Türkan Şoray’lar, Ediz Hun’lar, o dönemlerin filmleri. Ediz Hun, Türkan Şοray… Filiz Akın… Ha, ben böyle vurdulu kırdılı filmleri sevmiyordum. Daha çok Salon filmlerini seviyordum. Dolayısıyla, Türkan Şoray’ın oynadığı filmlere bayılıyordum, yani.

_

HÜSEYİN ARSAL: Şimdi… sinema, bir filimi görmenin ötesindeydi. Neydi? İnsanların buluşduğu bir yer idi. Yani, ben bir hafta çalışırdım, dedemin yanında, bakkal dükkânı varıdı. Verdiği parayı yemezdim. Beklerdim Cumartesi olsun veya Pazar, Cuma, neyse. Ve o sinemaya giderim ve orda bir tombala oynarım. Yani, sinemalarda hafta sonu Limasol’da, hep tombala olayı vardı. Tombalayı gazananları da o haftanın talihlisi ilan edellerdi. Şimdiki parayla düşünürsan, 500.000 lira, 500 lira gazananları şanslı addeddikleri, yılbaşında bir hindiyi gazananı yılın şanslısı ilan eddiği bir Leymosun’udu o. Her şeyden önce, biz Taksim Sineması’na giderken, kız arkadaşımız ya da beğendiğimiz kız –okulda– onun gideceği sinemaları, sinemayı tespit etmeye çalışırdık. Yani, beklerdik sinemanın önünde, “Ayşe geldi mi?” Ayşe girersa içeri, biz da girerdik. Eğer, bakdık gördük ki girmeyyor, Şahin Sinema’sına giderdik, ordaysa Ayşe. Böyle bir… Şimdi, telefon var: “Alo, Ayşe? Hangi sinemaya gidiyon? Taksim? Ben da geliyorum.” Neydi? Mesela…Sevdiğiniz, beğendiğiniz, hoşlandığınız gız oturur orda, biz da biraz daha yakınına oturursak, ara sıra bakışırık, bu bize yeterdi.

_

MUSTAFA HALİLSOY: Bilin, bir gün arkadaşımnan gittim. Bir oyun vardı. Tombala derdik. Lotto tarzı bir oyun. Üstünde sayıları olan bir bilet alırdın. Numaraları çekerlerdi. Sen da işaretlerdin. Bütün numaraları bulursaydın, gazanırdın. Ben gazandıydım tombalayı, bu sefer… arkadaşımnan birlikte, biletimiz ortakdı. Ama utandıydık gidip ödül parasını alalım. Yanımızda duran bir genç oğlan vardı. Ona dedim, git al bu parayı bizim için. “Tamam,” dedi. Bileti aldı, stüdyonun önüne gitti. Çünkü kontrol ederlerdi işaretlenen sayılar doğru mu. Doğruydu. Parayı aldı, galiba 3 Kıbrıs paunduydu. O zamanlar iyi paraydı. Ve o çocuk bize parayı verdi. Biz da onan bahşiş olarak 5 şilin verdik. İşte, Taksim sinemasında böyle bir anım var. Yani, bir eğlenceydi. Anladın, tombala oyunu derdik. Eğlenceydi.

Ha, her zaman, her gece, İki film gösterilirdi. Biri, ilki, İngilizce, genelde kovboy filmi. Sinemaskop, bütün ekranı gaplardı. Ve ikinci film da Türkçe, Türkiye’den gelirdi. İşte, biz kovboyları izlemeye giderdik. Ama Türkçe olan ikinci film, çoğunluknan dram olurdu. Annemin ağladığını hatırlarım Türk filmlerini izlerken. Bilin ya. Ya delikanlı gıznan gavuşamazdı. Yani, hep bir ayrılık söz konusuydu. Ben da bütün annelerin ağladığını görürdüm. Ve bu Türk filmleri, Rum sinemacılara da satılırdı. Ve Rumlar da Türk dram filmlerini izlerdi. Ve hatırladığım, Rialto sinemasında çalışan bir Türk’den duyduğum gadarıynan, bize Rumların da Türk filmlerini beğendiklerini söylerdi, filmler Türkçeydi ama heralde Rumcaya çevirirlerdi ya da öyle bir şey. Onun için, her gece kovboy filmleri izlerdik, hem bir da Türk dramı. Yani, genç oğlanlar olarak biz kovboyduk, tabii, diğer Türk dram filmlerine pek bir ilgimiz yoktu, bize bir anlam ifade etmezlerdi.

Gayet standartıdı … Önünde, tabii, gocaman bir ekran vardı ve ekranın hemen bitişiğinde da misafirler ya da iyi artistler geldiğinde, onların götürüldüğü bir oturma alanı vardı, ki herkes onları görebilsin, golaylıknan duyabilsin. Ve bir kere, hatırlarım, bir sihirbaz geldiydi sihirbazlık yapsın diye ve ekranın önünde dururdu… İnanılmaz şeyler yapardı, o sihirbazların adını hatırlayamaycam. O abrakadabraların. Hep garip bir isimleri olurdu bu insanların. Ama harika bir gösteriydi, aşırı inanılmaz. Nasıl yapardı, hiç anlayamaycam! Yani, o da güzel bir eğlenceydi. Ve Tombala, yani o oyunun kartlarını da alırdık… Ekrandan hemen önce bir arena, ya da onun gibi bir şey, vardı. Ve geriye galan her yerde sandalyeler vardı, hep insan dolu. Ve bir balkon vardı, parası olanların balkonu. Oraya oturabilirdin. O zamanların VIP’si.


the Taksim cinema

FERIHA CAGIN: Taksim cinema…Υes, yes… On the weekends, at Taksim cinema, they would get new films. And of course, we used to go to see them. Also, during the week, for women, they would have matinées. Lady’s matinées (screenings)… we would go there. When we would go there, everyone would take their children to the cinema too. In fact, they would put children into prams, those with babies would sit on the sides, and they used to trrr trrr trrr rock the babies back and forth. Ah, and someone else would shout “bring me a coffee” and then they would bring a coffee for them. So that’s the sort of environment at our cinemas. We were content… Of course, back then there were Kartal Tibet films, Cuneyt Arkın’s films, we would watch those. They were Turkish films… Turkan Soray, Ediz Hun, the films of that period. Ediz Hun, Turkan Sοray… Filiz Akın… Ah, so I didn’t like these films with smashing and crashing things. I enjoyed Salon Films. As such, I loved the films with Turkan Soray in them.

_

HUSEYIN ARSAL: Now… Cinema was so much more than watching a film. What was it? It was a place where people met. So, I would work one week, next to my grandfather, he had a convenience store. I wouldn’t spend my wages. I would wait for Saturday, or Sunday, Friday, whatever. And I would wait to go to the cinema, and there I would play tombola. I mean, weekends at the cinema in Limassol, there was always a tombola event. And those who won at tombola were deemed the lucky ones of the week. If we were to think about it in terms of today’s currency, someone who won 500.000 – 500 lira (about 10 euros) was considered lucky, or if someone won a turkey for New Year’s was considered lucky, that was how Limassol was back then.

First and foremost, above everything else, when we were going to Taksim Cinema, our girlfriend or the girl we liked from school, we would try and identify the cinema that she would be going to. I mean, we would wait outside the cinema, “Has Ayse come?” If Ayse went inside, we would go inside too. If we saw that she wasn’t going in, we would go to Sahin Cinema, if Ayse was there. It was like… Now, you have telephones: “Hello, Ayse? Which cinema are you going to? Taksim? I’m coming too.” What was it? Your loved one, or the one you liked or was fond of would sit there, and we would sit a little closer, glance over at each other every now and then, that would suffice for us.

_

MUSTAFA KHALIL: You know, one day I went with my friend. There were a game. We called it tombola. Some lottery type of thing. You buy a card with names on it. And they pull from the pole numbers. And you just sign. If you fill all the numbers, you win. I had win. In the tombola, in that game, I and my friend, we shared a ticket. But we were ashamed to go and pick the money. So, there was a young boy near to us. I told him, go and take it for us. “Yes,” he said. He got, he went there to the front studio. So, they control if all the signings are right. It was right. So, he got, I think it was about three Cyprus pounds. By that time, it was a good money. So that boy brought us the money. We gave him five shillings as a tip. So, I had such a memory in the Taksim cinema. So, it was an enjoyment. You know, that game of tombola, we called it. It was an enjoyment.

Ah, always, every night, there were two films played. One, first English, generally cowboy film. Cinemascope, filling all the screen. And the second film was Turkish, imported from Turkey. So, we were going to watch the cowboys. But the second film that was Turkish film, mostly it was drama. I remember my mother was weeping when watching Turkish film. You know. Either the young man could not get the girl. So, there was some departure. So, I watched all the mothers were weeping. And these Turkish films, they are also sold to the Greek cinema owners. And the Greek people also watched those Turkish drama films. And I remember I heard from a Turkish fellow who was working in Rialto cinema and he was telling us that the Greek people also are enjoying to watch Turkish films, because it was in Turkish but probably it was translated into Greek or something, so we were every night we were watching a cowboy film, plus a Turkish drama film. So, we as a young boy we were cowboys of course, we never interested about the other Turkish drama films, it did not mean much to us.

It was a very standard… There was in front of, they are a big screen of course and just attached to the screen there was an area that when there were some visitors or good actors coming he was taken there, so that everyone can see him, can hear him easily. And I remember once, a magic man came to show some magic, and he was in front of the screen… He was doing some amazing things, I may not remember the names of those magicians. Those abracadabras. Always they use strange names, these people. But it was a great show, very amazing. How he did it, we could never understand! So, it was a good enjoyment also. And taking Tombola, that game also that we are taking in that… Just before the screen there was an arena, something like that. And all the rest were chairs full of people. And there was a balcony, balcony with more money. You could sit at the balcony. VIP of the times.


Part of this walk

stories from Limassol’s Mahalla

stories from Limassol’s Mahalla

Λεμεσός
Ιστορίες που τον μαχαλλά της Λεμεσού Το Κέντρον Παραστατικών Τεχνών ΜΙΤΟΣ παρουσιάζει τούτον τον ηχητικόν χάρτην σε επιμέλεια Έλενας Αγαθοκλέους, που ζωντανεύκει αναμνήσεις που τους δημόσιους χώρους τζ̆αι την ζωή της κοινότητας πριν το ’74, μέσα που συνεντεύξεις με Τουρκοκύπριους κατοίκους που έζησαν στον μαχαλλά της Λεμεσού. Ο χάρτης χρησιμοποιείται με αυτοξενάγηση, προσκαλώντας σας να περπατήσετε στην περιοχή καθώς ακούετε τες ιστορίες. Μπορείτε να αποκτήσετε πρόσβαση κατεβάζοντας την εφαρμογή ECHOES app από το Αpp Stοre ή το Gοοgle Ρlay. Ο ηχητικός χάρτης «Ιστορίες που τον μαχαλλά της Λεμεσού» αποτελεί μέρος της πρακτικής του Ιnterwοven Νarratives Ηub, που εξερευνά την άυλη πολιτιστική κληρονομιά της Κύπρου τζ̆αι τονίζει τους τρόπους με τους οποίους οι δημόσιοι χώροι τζ̆αι οι προσωπικές ιστορίες συνυφαίνουνται, αποκαλύπτοντας μια βαθύτερη αίσθηση του ανήκειν. Υφαίνοντας τούτα τα νήματα μαζίν, προτείνει συνεργατικές προσεγγίσεις για την βιωματική εμπειρία της πολιτιστικής κληρονομιάς, εμπλέκοντας μέλη τζ̆αι των θκυο κοινοτήτων που σήμμερα διαμένουν στην Λεμεσόν τζ̆αι στην Αμμόχωστο ως πρόσφυγες. Το Ιnterwοven Νarratives Ηub υλοποιείται που το Famagusta Νew Μuseum, το Κέντρον Παραστατικών Τεχνών ΜΙΤΟΣ τζ̆αι το Famagusta Walled City Αssοciatiοn (MASDER) στο πλαίσιο του προγράμματος VΑΗΑ. Το VΑΗΑ εν’ μια πρωτοβουλία των Αnadοlu Κültür τζ̆αι zusa, που χρηματοδοτείται που το Stiftung Μercatοr τζ̆αι το Εurοpean Cultural Fοundatiοn. Ο ηχητικός χάρτης «Ιστορίες που τον μαχαλλά της Λεμεσού» υποστηρίζεται που το Τμήμα Σύγχρονου Πολιτισμού του Υφυπουργείου Πολιτισμού της Κύπρου στο πλαίσιο του προγράμματος «Στα όρια της αντοχής τζ̆αι της μνήμης». ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ αφηγητές/τριες: Κιμέτ Αλίμπεϊ, Φεριχά Τσαγκίν, Χουσεΐν Αρσάλ, Μουσταφά Χαλιλσόι τζ̆αι Νιλγκούν Χουσεΐν. σχεδιασμός, επιμέλεια & συνεντεύξεις: Έλενα Αγαθοκλέους. επιμέλεια κειμένων στα αγγλικά & μεταφράσεις στα κυπριακά ελληνικά: Ιάνθη Παπαδήμα. μεταφράσεις στα κυπριακά τουρκικά: Αϊτζάν Γκαρίπ. μεταφράσεις & απομαγνητοφωνήσεις στα αγγλικά: Αϊτζάν Γκαρίπ, Χάλε Σιλιφκέλι, Βαγγέλης Κονιώτης, Σερντάρ Ατάι. καταγραφή συνεντεύξεων & δημιουργία ηχητικού χάρτη: Κωνσταντίνα Peter. διερμηνεία κατά την διάρκεια των συνεντεύξεων: Σερντάρ Ατάι, Χουσεΐν Οζάντικα. μεθοδολογία ηχητικού χάρτη: Famagusta Νew Μuseum. φωτογραφίες: Χρίστος Γεωργίου ευχαριστίες στον Σπύρο Αρμοστή www.mitοs.οrg.cy 2025-2026 Limasol’un Mahallesi’nden Hikâyeler Performans Sanatları Merkezi MITOS, Elena Agathokleous küratörlüğünde hazırlanan bu sesli yürüyüşü sunar. Bu çalışma, 1974 öncesinde kamusal alanlara ve topluluk yaşamına dair anıları, Limasol’un mahallesinde yaşamış eski Kıbrıslı Türk sakinlerle yapılan söyleşiler aracılığıyla yeniden canlandırıyor. Harita, kendi kendinize keşfedebileceğiniz bir rota olarak tasarlanmıştır; yürürken bulunduğunuz yerdeki hikâyeleri dinlemeye davet eder. Erişim için lütfen ECHOES uygulamasını App Store veya Google Play’den indirebilirsiniz. “Limasol’un Mahallesi’nden Hikâyeler” adlı sesli yürüyüş, Kıbrıs’ın somut olmayan kültürel mirasını araştıran ve kamusal alanlarla kişisel hikâyelerin nasıl iç içe geçtiğini görünür kılarak daha derin bir aidiyet duygusu ortaya çıkaran Interwoven Narratives Hub pratiğinin bir parçasıdır. Bu anlatı katmanlarını bir araya getirerek, bugün Limasol ve Mağusa’da mülteci olarak yaşayan her iki toplumdan bireylerin katılımını içeren, kültürel mirası deneyimlemeye yönelik işbirlikçi yaklaşımlar önerir. Interwoven Narratives Hub; Famagusta New Museum, Performans Sanatları Merkezi MITOS ve Mağusa Suriçi Derneği (MASDER) tarafından, VAHA programı kapsamında yürütülmektedir. VAHA, Anadolu Kültür ve zusa girişimi olup, Stiftung Mercator ve Avrupa Kültür Vakfı tarafından finanse edilmektedir. “Limasol’un Mahallesi’nden Hikâyeler” sesli yürüyüşü, Kıbrıs Kültür Bakan Yardımcılığı’na bağlı Çağdaş Kültür Dairesi tarafından, “At the Edge of Endurance and Memory” projesi kapsamında desteklenmektedir. KÜNYE Anlatıcılar: Kıymet Alibey, Feriha Çağın, Ertan Demirağ, Hüseyin Arsal, Mustafa Halilsoy ve Nilgün Hüseyin. Tasarım, kürasyon & söyleşiler: Elena Agathokleous. İngilizce metin düzenlemesi & Kıbrıs Rumcasına çeviri: Ianthi Papadima. Kıbrıs Türkçesine çeviri: Aycan Garip. İngilizce çeviri & deşifre: Aycan Garip, Hale Silifkeli, Vaggelis Koniotis, Serdar Atai. Saha içi çeviri (söyleşiler sırasında): Serdar Atai, Husseyin Ozantika. Söyleşi dokümantasyonu & ses haritalandırması: Constantina Peter. Ses haritası metodolojisi: Famagusta New Museum. Fotoğraf: Christos Georgiou www.mitos.org.cy 2025-2026 The Center of Performing Arts MITOS presents this sound walk curated by Elena Agathokleous, which brings to life memories of public spaces and community life before 1974 through interviews with former Turkish Cypriot residents of Limassol’s mahalla. The map functions as a self-guided tour, inviting you to walk through the area while listening to the stories. To access it, please download the ECHOES app from the App Store or Google Play. The sound walk “Stories from Limassol’s Mahalla” is part of the Interwoven Narratives Hub practice, which explores the intangible cultural heritage of Cyprus and highlights the ways in which public spaces and personal stories intertwine, revealing a deeper sense of belonging. By weaving these threads together, it proposes collaborative approaches to experiencing cultural heritage, involving members of both communities who today live in Limassol and Famagusta as refugees. The Interwoven Narratives Hub is implemented by Famagusta New Museum, the Centre of Performing Arts MITOS, and the Famagusta Walled City Association (MASDER), within the framework of the VAHA program. VAHA is an initiative of Anadolu Kültür and zusa, funded by Stiftung Mercator and the European Cultural Foundation. The sound walk “Stories from Limassol’s Mahalla” is supported by the Department of Contemporary Culture of the Deputy Ministry of Culture, Cyprus, within the project “At the Edge of Endurance and Memory”. CREDITS narrators: Kiymet Alibey, Feriha Cagin, Ertan Demirag, Huseyin Arsal, Mustafa Halilsoy and Nilgün Hüseyin. design, curation & interviews: Elena Agathokleous. text editing in English & translations in Greek Cypriot: Ianthi Papadima. translations in Turkish Cypriot: Aycan Garip. translations & transcriptions in English: Aycan Garip, Hale Silifkeli, Vaggelis Koniotis, Serdar Atai. interview documentation & soundmap creation: Constantina Peter on-site translations during interviews: Serdar Atai, Husseyin Ozantika sound map methodology: Famagusta New Museum. photography: Christos Georgiou many thanks to Spiros Armostis www.mitos.org.cy 2025 -2026
free

Privacy & cookie policy / Terms and conditions

© ECHOES. All rights reserved / ECHOES.XYZ Limited is a company registered in England and Wales, Registered office at Merston Common Cottage, Merston, Chichester, West Sussex, PO20 1BE

v2.5.15 © ECHOES. All rights reserved.