Stanisław Trzpis
1 sound
„Miałem wtedy 12 lat […]. […] gdy zabrano jeńców i opuszczono Baulager, zaglądaliśmy do środka. Widziałem, że jeszcze tu i ówdzie kręcili się pojedynczy żołnierze, ale oni nie zwracali zupełnie na nas uwagi. Po wkroczeniu wojsk radzieckich, poszedłem na teren owego zadrutowanego pomieszczenia, w którym Niemcy przetrzymywali jeńców. Widziałem wówczas, że w owym dużym baraku wzdłuż ścian znajdowały się prycze i to po cztery, pięć – jedna nad drugą. Na pryczach nie było ani śladów słomy, sienników lub kocy. Na końcu baraku było wyjście do dużej latryny. Widziałem jeszcze, że były tam prymitywne szafki na menażki. […] Przypominam sobie, że po przeciwnej stronie całego Baulagru, za torem kolejowym i szosą, znajdował się barak, wystawiony chyba w 1944 r., w którym Niemcy urządzili kino. Nieraz pozwalali nam Niemcy wejść na seanse, urządzane w tym kinie. Wydaje mi się, że obok był jeszcze drugi barak, w którym mieściła się chyba stołówka”.
[Zeznanie Stanisława Trzpisa z 15 VI 1973 roku, IPN, sygn. Kr 307/48, t. 1, k. 124, 126 i kompozycja dźwiękowa Zuzanny Bednorz.]
