KRAINA OBFITOŚCI - Małgorzata Pawlak, Mikołaj Kowalski

Na dwóch mostach nad Bystrzycą wiszą cukrowe sople będące nośnikiem najróżniejszych znaczeń: procesów zachodzących w środowisku i tych dotyczących zmian społecznych.

Gdyby nie zmiana skali obiektów, instalacja mogłaby uchodzić za element naturalny będący wynikiem starzenia się budowli. Obok nienaturalnie dużych sopli wykonanych przez artystę i artystkę zwisają z mostów również inne, powstałe na skutek wysolenia, czyli osadzenia się rozpuszczonych przez wodę związków chemicznych zawartych w betonie.

Kluczowe znaczenie ma także materiał, z którego została wykonana praca. Cukier traktowany jest jako cenny surowiec, ekwiwalent dobrobytu, zwłaszcza w sytuacjach zagrożenia. Praca opowiada o gromadzeniu cennych zasobów, ale paradoksalnie także o wystawianiu ich na utratę. Cukier jako archetyp jest obietnicą obfitości; łudzi i oszukuje, ale koniec końców prowadzi do zguby. Niekiedy także poprawia wizerunek miejsca, co może odnosić się do sztuki w przestrzeni publicznej, zwłaszcza usytuowanej w pofabrycznej dzielnicy.