Πέρασα - Καταρράκτης Βαλανάρη (Ντράφι-Πεντέλη)

Η απαγγελία του ποιήματος έγινε στους Καταρράκτες Βαλανάρη σε μια μέρα όπου η βροχή δεν ήταν απλώς καιρικό φαινόμενο αλλά μια πραγματική συνθήκη εσωστρέφειας. Ο ουρανός ήταν φορτωμένος, ο αέρας ανήσυχος, οι δρόμοι άδειοι. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που η πόλη και η φύση μοιάζουν να βρίσκονται σε παύση, κι εσύ μπαίνεις σε μια κατάσταση εσωτερικής “μετάβασης” – ακριβώς αυτό που πραγματεύεται το ποίημα.

Το «Πέρασα» της Κική Δημουλά είναι μια σύντομη, αλλά ουσιαστική εξομολόγηση για το πώς περνάμε από τόπους, καταστάσεις και χρόνους χωρίς πάντα να αφήνουμε –ή να παίρνουμε– κάτι συγκεκριμένο.

Η επιλογή του ηχοτοπίου του καταρράκτη, ενώ ο καιρός ήταν αγριεμένος, δεν ήταν τυχαία. Ο συνεχής ήχος του νερού που πέφτει λειτουργεί σαν φυσικό αντίστοιχο της λέξης “πέρασα”: κάτι κινείται, κάτι κυλά, κάτι δεν μένει ποτέ σταθερό. Η βροχή που έπεφτε εκείνη την ημέρα έκανε το τοπίο ακόμη πιο έντονο.

Τίποτα δεν κρατιέται για πάντα, ούτε καν η ίδια η στιγμή της απαγγελίας. Ό,τι ακούγεται, χάνεται. Ό,τι νιώθεται, γλιστράει.

Γιατί εκείνη την ημέρα, μέσα στη βροχή και την απουσία ανθρώπων, ένιωσα πως το ποίημα δεν ήταν απλώς κάτι που λέγεται· ήταν κάτι που συνέβαινε.