carillon

Gedicht: Lisette Lombé Compositie & sound design: Liew Niyomkarn

NL

Brussel is de stad waar ik werk. Ik woon er niet. Ik ken haar theaters, haar concertzalen. Ik ken haar bibliotheken, haar cultuurcentra, haar verenigingsleven – maar niet de verborgen hoekjes, de beste adresjes, de opmerkelijke plekken die je absoluut niet mag missen. Ik blijf zeggen dat ik ‘naar de hoofdstad’ ga.

Zo loop ik altijd gehaast onder het klokkenspel door waar jij nu staat. Als ik aankom, net uit de trein, heb ik het achter me, ik zie het niet eens. Maar als ik vertrek, kan ik het niet missen. Dan is het als een baken in de nacht. Soms jaagt het me op en word ik een Assepoester, die haastig het bal verlaat. Soms stelt het me juist gerust: ik mag mijn pas wat vertragen.

Op zulke momenten, als ik zie dat ik nog een paar minuten heb, dat ik rustig naar het station kan stappen zonder buiten adem te raken, dan valt me op hoe bijzonder dat klokkenspel eigenlijk is. Fabelachtig vakmanschap, levend erfgoed. Pas onlangs ontdekte ik dat het afwisselend een Waals en een Vlaams volkslied speelt. Ons België, onze belgitude! Ik neem de stervorm in me op, de klokken, het verguldsel – een lichtpuntje in het grauw. Ik zie de jaquemart, die imposante bronzen figuur die de uren slaat, en de andere beelden. Ik zie de doorgang eronder, half-poort, half-arcade, die voorbijgangers lijkt op te slokken en weer uit te spuwen.

Ik realiseer me dat een stad leren kennen een bewuste stap moet zijn. Alles kan glad en oppervlakkig blijven als je niet wilt begrijpen, alles kan een onzichtbaar decor blijven als je niet nieuwsgierig bent naar de oorsprong. Net zo met relaties tussen mensen. Om verder dan de buitenkant te kijken, moet je wat moeite doen.

Plots schiet me een herinnering te binnen. Ik, een jonge maatschappelijk werker, kwam demonstreren voor vrouwenrechten. Samen met andere activisten hadden we een actie opgezet om bewustzijn te creëren rond de veiligheid van vrouwen in de openbare ruimte. We hadden duizenden gele origami-vogels gevouwen en hingen ze aan de bomen op de esplanade van de Kunstberg, links van je.

Ik herinner het me als de dag van gisteren, de warme zonnestralen op onze wangen. Ik herinner me het plezier, het flyeren, de liedjes, het gevoel dat we samen werkten aan een meer solidaire en rechtvaardige wereld. Die dag had ik geen haast om naar huis te gaan. De uren werden langer, leek het, en de wijzers van de klok vervaagden. We maakten een groepsfoto onder het klokkenspel. Een glimlach in mijn hart als ik die foto terugzie. Dat was vijftien jaar geleden.

Vandaag hangt het klokkenspel er nog steeds, solide en massief. Nog altijd word ik gedreven door vuur, kracht en engagement, meer dan ooit allicht, nu het nieuws onze menselijkheid zo zwaar op de proef stelt. Maar de gezichten zijn ouder geworden, de lichamen hebben hun tol betaald, sommige vriendschappen hebben de botsing van uiteenlopende waarden niet overleefd. Het is een krachtig symbool. Vergankelijke jeugd onder de onwrikbare klok. Kringloop van het leven, het verglijden van de seizoenen, kwetsbaarheid, bescheidenheid, vergankelijkheid, carpe diem – op zichzelf zegt het allemaal niets.