Το ποτάμι που μας χωρίζει, μας ενώνει
1 sound
Στις όχθες του χειμάρρου μετεγκαταστάθηκαν πληθυσμοί εκτοπισμένοι μαζικά από τους πολέμους του 20 αιώνα (πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, πρόσφυγες από τον εμφύλιο): ευάλωτοι άνθρωποι σε ευάλωτα τοπία, τα οποία στη συνέχεια έγιναν κοινωνικά και πολιτικά ιεραρχημένα περιβάλλοντα, με τον χείμαρρο ως όριο. Παρότι για τους Βολιώτες, ο Κραυσίδωνας ήταν ένα σύνορο (ακόμα και checkpoint για τους αριστερούς του προσφυγικού «Συνοικισμού»), για τους παρόχθιους πληθυσμούς ο χείμαρρος ήταν η παραλία τους. Ήταν διασκέδαση, παρέες. Ήταν προσιτός πριν τσιμεντωθεί η κοίτη. Ήταν οι μουριές και οι μεταξοσκώληκες στις όχθες τους. Επιπλέον, σε πρωτοποριακό για την εποχή εκπαιδευτικό πρόγραμμα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης (2000-2003) με τίτλο “Κραυσίδωνας - Το ποτάμι μας», ο χείμαρρος ως οικοσύστημα αποτέλεσε αφορμή για την υπέρβαση των γεωγραφικών και ταξικών διαφορών, ακόμα και μεταξύ Πηλίου και Βόλου, που εγγράφονται στο τοπίο.
Μαρτυρίες:
Κώστας Κεχαΐδης, Κατερίνα Μαλιοκάπη, Αργυρώ Μάμαλη-Κοπάνου, Παναγιώτα Μαλιοκάπη, Ξενοφών Καπλάνης
Εκφωνήσεις:
Πένυ Πασπάλη, Αντώνης Πετράς
Πηγές:
Βογιατζής, Θ. Κ., (2012). Αυτά που πήρε ο άνεμος και σκόρπισε μακριά…, σ. 337, Ιδιωτική Έκδοση.
Λεζάντα φωτογραφίας:
Κατασκευή Γέφυρας Κραυσίδωνα, γύρω στα 1930. Η φωτογραφία πιθανόν του Κ. Ζημέρη. Αρχείο Δημοτικού Κέντρου Ιστορίας και Τεκμηρίωσης (ΔΗ.ΚΙ.), Βόλος.
