Belleğin Altın Tanecikleri

“çıkar ayakkabılarını ve denize yürü” dedim oğluma bu şehri terk ettiğim yaştaydı – yedi

annemin durduğu kıyıda beklerken altın taneciklerinde adımlarını izledik oğulların

yoktu elimde annemin tuttuğu havlu sudan çıkıp geri gelmemi beklerden

hiç gerek yoktu zaten, dökülürdü kum kendiliğinden değildi kir, çamur, herhangi bir oyun

“Tamam, şimdi yanıma gel” dedim oğluma çıktı sudan ve yürüdü bana çıktı belleğimden ve sordu gerçeği çıktı çocukluğumdan ve kendi oldu

oradaydık – yedi, kırk yedi temiz ayakları temizledi ağrıyan ruhumun yarasını oğlum edinirken nesiller boyu taşınacak bu altın mirası
değildi kir, çamur, herhangi bir devir teslim

istemez havlu –

Nafia Akdeniz