Maraş’ın Deve Kayası

Glossa sahilinde dillenen sivri uçtan taa ufka doğru bakınca deve hörgücüne benzeyen bir kaya var

Google Earth'te görünmüyor

kıyıdan kayaya ve geri bir kilometre yüzerlerdi kentin o zamanki gençleri böylece taçlanırdı yüzücülükleri

bu Maraşlılar – Google Earth'te görünmüyor

kıyıdan kayaya ve geri aynı kilometreyi yüzüyorlar şimdiki kulaçlarında eve dönme denizle öpüşen hayatı yeniden edinme isteği

direnç – Google Earth'te görünmüyor

şimdiden geçmişe ve geri hatıra dalgaları arasında kulaç atıyorum henüz kayaya ulaşamadım

şimdiden geçmişe ve ileri hayâl dalgaları arasında kulaç atıyorum
henüz dil ucundaki barış şiirine ulaşamadım

şehir dökülüyor deniz hep kazanıyor yeniden inşa umudunun kalıcı işareti o kaya, oradasın

– henüz Google Earth'te görünmüyor

Nafia Akdeniz

https://youtu.be/k0oFf1ludnA

Dikenli Dil

kendi ayaklarına bak, bil nerede durduğunu bir dikenli dilde duruyorsun
burası kumda saklanmış bir ada kenti

denizde medcezir kıyıya vuran kalıntıları gösterir kum taneleri gibi yaşatır sakinleri söker askeri zihniyetin zapt dikenini

umursamaz sınırları, politik düzenini bir şeylerin umursamaz barbarca doğaya giydirilen bu dikenli teli umursamaz geçmişi, geçmekte olan birilerini kayıtsızdır deniz, gir bir adım içeri

kendi ayaklarına bak, bil nerede durduğunu
bir dikenli dilde duruyorsun
arkanda bir ada kenti

hoş geldin – sen de geçip gideceksin

nerede durduğunu bilerek geç
eteklerindesin görkemli ortaçağ surlarının yaklaşan bombayla uzaklaştı buradan sakinler misafir ediyor orduyu yarım asırdır dikenli tele hapsolmuş evler

hayalet kent diyorlar, bilmiyorlar yerinden edilenlerin hayâlini yaşıyorlar bir yerlerde dönecekler evlerine hayâlini nerede durduğunu bil, bil onların hayâlini onlarla kur sen de bu sefer hepimiz için dirilsin kent hayâlini

çık denizden bir adım geri, otur bir kahve iç
oturduğun yerdi Faliron Atina’nın antik limanı, Maraş’ın balık restoranı kente al yolunu yürüme vakti geldiğinde, bak ayaklarına

ileride bekliyor Don Kişot öylece ıssız Mavi Deniz Evi’nde ressamın görecek seni denizin mavisi de bakacak pencereden içine dengelenecek sırtında hatıra ağır, hayâl daim

Nafia Akdeniz

Belleğin Altın Tanecikleri

“çıkar ayakkabılarını ve denize yürü” dedim oğluma bu şehri terk ettiğim yaştaydı – yedi

annemin durduğu kıyıda beklerken altın taneciklerinde adımlarını izledik oğulların

yoktu elimde annemin tuttuğu havlu sudan çıkıp geri gelmemi beklerden

hiç gerek yoktu zaten, dökülürdü kum kendiliğinden değildi kir, çamur, herhangi bir oyun

“Tamam, şimdi yanıma gel” dedim oğluma çıktı sudan ve yürüdü bana çıktı belleğimden ve sordu gerçeği çıktı çocukluğumdan ve kendi oldu

oradaydık – yedi, kırk yedi temiz ayakları temizledi ağrıyan ruhumun yarasını oğlum edinirken nesiller boyu taşınacak bu altın mirası
değildi kir, çamur, herhangi bir devir teslim

istemez havlu –

Nafia Akdeniz

Kent Bahçesinde Meditasyon

tek bir kuş sesi – yükseliyor zihnimin uğultusundan son kuş Kauai’nin son çağrısı kadar tek yerleştiriyor düşüncelerimdeki sisi Maraş parkına

oturuyorum meditasyon için kutsal incir altına bir zamanların Demokrasi sokağına uzatıyorum ayaklarımı kükreyen bir nehrin kurumuş yatağı sanki şimdi sokak kurumuş denize döküldüğü yerde hikaye için açılan ağzı

nehir bir orman için neyse, sokak bir kent için o nedir bu virane tutsak yer benim için, senin için? hayat akışından ansızın koparılan insanları için? ne açabilir kapalı bir kentte yeni bir asfalt?

çatlakları açan doğanın gücü, o çatlaklardan sızıyor asfaltlanmış bellek Maraşlıların bağı sağlam yıkılmıyor hiç kalplerinde bu kent

tek bir kuş motifi – süslenmişti şenlik günlerinde portakallarla arkaik zamanlardan uçup konmuş gibiydi bu parka kayboldu ansızın kaybolan şenliklerle

yaşıyor yeniden edinme umudu, Edelweiss kadar narin yaşıyor bu beyaz çiçekle adlandırılan kafe kalıntılarında hep ilklerini yaşadı burada Maraşlı gençlik ilk sigara, ilk flört, hatta o ilk öpücük

aklımda tarttığım fikir bağlıyor Mağusa aslanını bu çiçeğin botanik adı, Leontopodium’a parkta aniden esen Zefiros koparıyor Yunan okulu Gymnasium adından bayrakları

Kafe Boccaccio’nun kalıntılarında devam ediyor esmeye çeviriyor yüz hikâye anlatan Decameron sayfalarını Rönesans değerlerini yansıtan bu kitap yansıyor kafenin küçük parlamento ajandasından da

tek bir piyano sesi – yükseliyor Yunan Sanat Lisesi’nden başlıyor Demokrasi’de o zamanki bandonun geçit töreni bugünkü canlı müziği parktaki ağaçlar besteliyor

sporcular Stadyumda sürekli yansın diye elden ele taşıyorlardı ateşi antik ve modern, geçmiş ve şimdi arasında sönmüş bir alev midir bu kentin geleceği?

tek bir kuş sesi – son Maraşlıların son çağrısı kadar tek insanlık adına adalet çağrısı yeniden yaşam ve süreklilik adına

Nafia Akdeniz

Kıbrıs’a Has bir Bakış

oraya gidemezsin, diyerek uyardı beni polis sadece bakıyorum dedim, bastım ayaklarımı iyice yere Evagorou Caddesi'ne doğru başımı uzatmaya devam ettim ön çehresini olsun görebilmek için belediye pazarının Maraş Agorası bu, ortak alanı yaşamın

Singer dükkanı köşesinden çapraz bir bakış ve girdi yasak bölgeye zihnim Kıbrıs’a has bir uzanışla üzerinden her türlü sınırın paslı varil, dikenli tel, kara delik ve çıkmaz sokakların görebilmek için uzun zamandır arzulanan eve dönüşle yeniden yerleşimi birleştirecek olası köprüleri

bir zamanlar tarımsal bir mozaik bu şehir için Agora yerel halk ve yabancılara yaşamsal kaynak oraya gidemezsin, diye tekrarladı şimdi polis kendine çekildi uzanabildikçe uzanan başım yokladım durduğum köşede duvara yaslanabilmeyi bu bellek ve merak kavşağında biraz daha kalabilmeyi

köylerden gelen taze yiyecekler hâlâ ıslak toprak kokuyor baharatlı otlar, tatlı meyveler, kıtır kıtır kök sebzeler acıkan pazarcıları souvlaki dumanı çekiyor içeri, Afxentiou Caddesi'ndeki fıskiyeyle serinliyor yazın kavurucu sıcağı ve yoğun emek teri keşke sığınağım olabilseydi bu vaha

oraya gidemezsin –

hüsran ve keder zamanlarında hayal edilen 'en sevdiğim şeyler' gibi sıraladım tek tek Agora'yı hayal ettikçe belleğimin saldığı aromaları 60'lardaki "Müziğin Sesi" müzikalinden bir sahne sanki eskiden Hatjihambi'de oynardı, şimdi harabe uzun zamandır ışık bekleniyor, sürekli karanlık gösterimde

aydınlanma kaynağıydı kütüphane
parlıyordu hep üst kattaki galerinin sanat eserlerinde de bu şehri zamanının ötesine taşımak için işlenmişti refah yaşamın kültürel ve entelektüel mozaikleri̇
savaş geldi ve parçalandı yörünge kırık parçaların üzerinde parlıyor avangart

umut toplayıcıları korur karşılıklı önemseme kalıntılarını kayıp, adaletsizlik ve açık yaralar için karşılıklı anlayışı 'güveniyoruz kültüre', ortak Kıbrıs hissine, üzerinden bakıyoruz ortak geleceğe paslı varil, dikenli tel, kara delik, ve çıkmaz sokakların

oraya gidebilir miyiz ? —

Nafia Akdeniz