Kent Bahçesinde Meditasyon

tek bir kuş sesi – yükseliyor zihnimin uğultusundan son kuş Kauai’nin son çağrısı kadar tek yerleştiriyor düşüncelerimdeki sisi Maraş parkına

oturuyorum meditasyon için kutsal incir altına bir zamanların Demokrasi sokağına uzatıyorum ayaklarımı kükreyen bir nehrin kurumuş yatağı sanki şimdi sokak kurumuş denize döküldüğü yerde hikaye için açılan ağzı

nehir bir orman için neyse, sokak bir kent için o nedir bu virane tutsak yer benim için, senin için? hayat akışından ansızın koparılan insanları için? ne açabilir kapalı bir kentte yeni bir asfalt?

çatlakları açan doğanın gücü, o çatlaklardan sızıyor asfaltlanmış bellek Maraşlıların bağı sağlam yıkılmıyor hiç kalplerinde bu kent

tek bir kuş motifi – süslenmişti şenlik günlerinde portakallarla arkaik zamanlardan uçup konmuş gibiydi bu parka kayboldu ansızın kaybolan şenliklerle

yaşıyor yeniden edinme umudu, Edelweiss kadar narin yaşıyor bu beyaz çiçekle adlandırılan kafe kalıntılarında hep ilklerini yaşadı burada Maraşlı gençlik ilk sigara, ilk flört, hatta o ilk öpücük

aklımda tarttığım fikir bağlıyor Mağusa aslanını bu çiçeğin botanik adı, Leontopodium’a parkta aniden esen Zefiros koparıyor Yunan okulu Gymnasium adından bayrakları

Kafe Boccaccio’nun kalıntılarında devam ediyor esmeye çeviriyor yüz hikâye anlatan Decameron sayfalarını Rönesans değerlerini yansıtan bu kitap yansıyor kafenin küçük parlamento ajandasından da

tek bir piyano sesi – yükseliyor Yunan Sanat Lisesi’nden başlıyor Demokrasi’de o zamanki bandonun geçit töreni bugünkü canlı müziği parktaki ağaçlar besteliyor

sporcular Stadyumda sürekli yansın diye elden ele taşıyorlardı ateşi antik ve modern, geçmiş ve şimdi arasında sönmüş bir alev midir bu kentin geleceği?

tek bir kuş sesi – son Maraşlıların son çağrısı kadar tek insanlık adına adalet çağrısı yeniden yaşam ve süreklilik adına

Nafia Akdeniz