Kıbrıs’a Has bir Bakış

oraya gidemezsin, diyerek uyardı beni polis sadece bakıyorum dedim, bastım ayaklarımı iyice yere Evagorou Caddesi'ne doğru başımı uzatmaya devam ettim ön çehresini olsun görebilmek için belediye pazarının Maraş Agorası bu, ortak alanı yaşamın

Singer dükkanı köşesinden çapraz bir bakış ve girdi yasak bölgeye zihnim Kıbrıs’a has bir uzanışla üzerinden her türlü sınırın paslı varil, dikenli tel, kara delik ve çıkmaz sokakların görebilmek için uzun zamandır arzulanan eve dönüşle yeniden yerleşimi birleştirecek olası köprüleri

bir zamanlar tarımsal bir mozaik bu şehir için Agora yerel halk ve yabancılara yaşamsal kaynak oraya gidemezsin, diye tekrarladı şimdi polis kendine çekildi uzanabildikçe uzanan başım yokladım durduğum köşede duvara yaslanabilmeyi bu bellek ve merak kavşağında biraz daha kalabilmeyi

köylerden gelen taze yiyecekler hâlâ ıslak toprak kokuyor baharatlı otlar, tatlı meyveler, kıtır kıtır kök sebzeler acıkan pazarcıları souvlaki dumanı çekiyor içeri, Afxentiou Caddesi'ndeki fıskiyeyle serinliyor yazın kavurucu sıcağı ve yoğun emek teri keşke sığınağım olabilseydi bu vaha

oraya gidemezsin –

hüsran ve keder zamanlarında hayal edilen 'en sevdiğim şeyler' gibi sıraladım tek tek Agora'yı hayal ettikçe belleğimin saldığı aromaları 60'lardaki "Müziğin Sesi" müzikalinden bir sahne sanki eskiden Hatjihambi'de oynardı, şimdi harabe uzun zamandır ışık bekleniyor, sürekli karanlık gösterimde

aydınlanma kaynağıydı kütüphane
parlıyordu hep üst kattaki galerinin sanat eserlerinde de bu şehri zamanının ötesine taşımak için işlenmişti refah yaşamın kültürel ve entelektüel mozaikleri̇
savaş geldi ve parçalandı yörünge kırık parçaların üzerinde parlıyor avangart

umut toplayıcıları korur karşılıklı önemseme kalıntılarını kayıp, adaletsizlik ve açık yaralar için karşılıklı anlayışı 'güveniyoruz kültüre', ortak Kıbrıs hissine, üzerinden bakıyoruz ortak geleceğe paslı varil, dikenli tel, kara delik, ve çıkmaz sokakların

oraya gidebilir miyiz ? —

Nafia Akdeniz