Dikenli Dil

kendi ayaklarına bak, bil nerede durduğunu bir dikenli dilde duruyorsun
burası kumda saklanmış bir ada kenti

denizde medcezir kıyıya vuran kalıntıları gösterir kum taneleri gibi yaşatır sakinleri söker askeri zihniyetin zapt dikenini

umursamaz sınırları, politik düzenini bir şeylerin umursamaz barbarca doğaya giydirilen bu dikenli teli umursamaz geçmişi, geçmekte olan birilerini kayıtsızdır deniz, gir bir adım içeri

kendi ayaklarına bak, bil nerede durduğunu
bir dikenli dilde duruyorsun
arkanda bir ada kenti

hoş geldin – sen de geçip gideceksin

nerede durduğunu bilerek geç
eteklerindesin görkemli ortaçağ surlarının yaklaşan bombayla uzaklaştı buradan sakinler misafir ediyor orduyu yarım asırdır dikenli tele hapsolmuş evler

hayalet kent diyorlar, bilmiyorlar yerinden edilenlerin hayâlini yaşıyorlar bir yerlerde dönecekler evlerine hayâlini nerede durduğunu bil, bil onların hayâlini onlarla kur sen de bu sefer hepimiz için dirilsin kent hayâlini

çık denizden bir adım geri, otur bir kahve iç
oturduğun yerdi Faliron Atina’nın antik limanı, Maraş’ın balık restoranı kente al yolunu yürüme vakti geldiğinde, bak ayaklarına

ileride bekliyor Don Kişot öylece ıssız Mavi Deniz Evi’nde ressamın görecek seni denizin mavisi de bakacak pencereden içine dengelenecek sırtında hatıra ağır, hayâl daim

Nafia Akdeniz