ravenstein │ zodiaque

Gedicht: Lisette Lombé Compositie & sound design: Liew Niyomkarn

NL

Ik herinner me als de dag van gisteren mijn verbazing toen ik 20 jaar geleden in het heldere water van de Indische Oceaan bij Zanzibar talloos vele veelkleurige vissen ontdekte. Aan de oppervlakte, zonder duikbril, doodse rust, niets. Onder water, een weelde.

Ik herinner me ook een bezoek aan het Louvre. Ik kon me nauwelijks losrukken van de pracht van de kroonluchters, ik keek gehypnotiseerd, mijn nek deed een beetje pijn.

Weet je, ik verbind deze twee herinneringen met elkaar omdat plafonds me altijd aan de zeebodem hebben doen denken. Ik zie ze als parallelle werelden, die vragen om een verandering van perspectief, zowel lichamelijk als in je blik, om ze echt te kunnen bevatten. Ze bestaan boven en onder onze alledaagse tred, maar als we niet op- of neerkijken, missen we de schoonheid die erin schuilt. Je moet er minstens wat moeite voor doen om toegang te krijgen tot die andere dimensies.

Is het je vóór vandaag al eens opgevallen hoe schitterend de plafonds van deze galerij versierd zijn? Keek je al eens omhoog naar die indrukwekkende Zodiak? Heb je je eigen sterrenbeeld er al eens uitgepikt tussen de andere tekens? Ja? Laat mijn stem je dan opnieuw langs deze dierenriem voeren – maar neem nu de tijd om de details in je op te nemen. Kijk hoe de kleuren spelen met het licht, ontdek de contrasten, de patronen, de texturen. Of misschien is dit je eerste keer? Neem dit beeld dan in je op alsof je een onbekend landschap ontdekt. Laat je grijpen, intrigeren, betoveren!

Je moet je wel nederig voelen bij zoveel schoonheid, toch? Je kan niet anders dan de ambachtslieden die dit schiepen alle eer te betonen! In een berekende wereld, zou je niet wensen dat elke voorbijganger precies hier stopt, omhoog kijkt en oprecht en spontaan ‘waauw’ uitroept?

Trouwens, welk sterrenbeeld heb jij? Ik ben Maagd. Ze zeggen dat Maagden nauwkeurig, loyaal en piekerend zijn. En eerlijk gezegd herken ik mezelf in alledrie. En jij? Geloof je in astrologie?

Een vriendin sprak me altijd graag over geloof in het algemeen. Wat is beter: ergens in geloven of niet? Als jouw geloof je goed doet, je geruststelt, je moed geeft, je helpt om respectvolle banden met anderen te smeden of om meer betekenis te geven aan het leven – doe vooral zo door, zei ze.

Ik moet toegeven, ik heb weleens mijn sterrenbeeld naast dat van iemand anders gelegd, gewoon voor de grap, om te kijken of onze karakters ook op papier matchten. Ik zocht geen orakel of waarheid, slechts een bevestiging van mijn intuïtie, een duwtje in de rug van de sterren. Waarschijnlijk een overblijfsel van mijn tienerromantiek.

Vroeger deed ik hetzelfde met namen. Ik telde de letters van mijn naam op bij die van mijn nieuwste vlam en kwam zo op een getal dat de toekomst moest voorspellen. Was het een gunstig voorteken? Dan deed ik een uitzinnig vreugdedansje met mijn vriendinnen – ze moeten het aan de andere kant van de speelplaats hebben kunnen horen. Maar anders dan een plafond blijft een vreugdekreet nooit onopgemerkt.