Διαλογισμός στο Πάρκο της Πόλης

η φωνή ενός μόνο πουλιού - αναδύεται από το βουητό του μυαλού μου σαν το τελευταίο κάλεσμα του τελευταίου πουλιού του Καουάι τοποθετεί την ομίχλη των σκέψεών μου στο πάρκο του Βαρωσιού

κάθομαι εδώ για να διαλογιστώ κάτω από τη συκιά τεντώνοντας τα πόδια μου στο δρόμο της Δημοκρατίας ο δρόμος μοιάζει τώρα με την αποξηραμένη κοίτη ενός κάποτε ορμητικού ποταμού που ανοίγει το στόμα του για να πει μια ιστορία και μετά χύνεται στη θάλασσα...

ένας δρόμος είναι για μια πόλη ό,τι ένα ποτάμι για ένα δάσος τι είναι αυτός ο ερειπωμένος αιχμάλωτος τόπος για μένα, για σένα; για τους ανθρώπους που αποκόπτονται ξαφνικά από τη ροή της ζωής; τι μπορεί να ανοίξει αυτή η νέα άσφαλτος σε μια κλειστή πόλη;

είναι η δύναμη της φύσης που ανοίγει τις ρωγμές όπου οι ασφάλτινες αναμνήσεις έρχονται στο φως είναι οι Βαρωσιώτες που κρατούν το δέσιμο ισχυρό όπου η πατρίδα στην καρδιά τους δεν καταρρέει ποτέ

ένα και μόνο μοτίβο πουλιού - στολισμένο με πορτοκάλια τις γιορτινές ημέρες λες και πέταξε από αρχαϊκές εποχές και βρέθηκε σε τούτο το πάρκο εξαφανίστηκε και αυτό ξαφνικά μαζί με τις γιορτές

παραμένει η ελπίδα της ανάκτησης, τόσο ντελικάτη όσο το Edelweiss στα ερείπια του καφέ που πήρε το όνομά του από αυτό το λευκό λουλούδι έζησαν εδώ τις πρώτες εμπειρίες της νιότης τους το πρώτο τσιγάρο, το πρώτο ραντεβού, ακόμα και το πρώτο φιλί

διαλογίζομαι την ιδέα της σύνδεσης του λιονταριού της Αμμοχώστου με το βοτανικό όνομα αυτού του λουλουδιού Leontopodium ένας ξαφνικός Ζέφυρος στο πάρκο αποσυνδέει τις σημαίες από το καλυμμένο όνομα του Ελληνικού Γυμνασίου

συνεχίζει να φυσάει στα ερείπια του Καφέ Boccaccio γυρίζοντας τις σελίδες εκατό ιστοριών στο Decameron ένα βιβλίο με προβληματισμούς για τις αξίες της Αναγέννησης αντικατοπτρίζονται στην ημερήσια διάταξη της μικρής βουλής του καφενείου

ένας και μόνο ήχος πιάνου - βγαίνει από το Ελληνικό Καλλιτεχνικό Λύκειο τότε ξεκινά στη Δημοκρατία η παρέλαση της μπάντας της τότε εποχής τα δέντρα στο πάρκο συνθέτουν τη ζωντανή μουσική του σήμερα

οι αθλητές στο Στάδιο προπονούνταν για να μεταφέρουν τη δάδα της τότε αιώνιας φλόγας μεταξύ αρχαίου και σύγχρονου, μεταξύ παρελθόντος και παρόντος είναι το μέλλον αυτής της πόλης μια σβησμένη φλόγα;

ένας και μόνο ήχος πουλιού - τόσο μοναδικός όσο το τελευταίο κάλεσμα των τελευταίων Βαρωσιωτών ένα κάλεσμα για δικαιοσύνη στο όνομα της ανθρωπότητας στο όνομα της αναγέννησης και της συνέχειας της ζωής

Νάφια Άκντενιζ