Νυχτερινή Αναπνοή της Λεωφόρου
1 sound
Στις έντεκα παρά, η λεωφόρος έχει μαζέψει την έντασή της και αφήνει μόνο τον πυρήνα της να ακουστεί: κινητήρες που παίρνουν μπρος σαν να ξυπνούν από μια μικρή σιέστα, φρένα που τρίβονται στο σκοτάδι, κι η περιστασιακή γραμμή από ένα μηχανάκι που διασχίζει τη νύχτα από μακριά. Ο αέρας είναι ήπιος, σχεδόν διαφανής, κουβαλάει μόνο το echo του δρόμου που αδειάζει και ξαναγεμίζει. Είναι ένα σημείο που δεν κάνει φιγούρα, το αντίθετο: μιλάει χαμηλά, σαν να λέει “έτσι είμαι όταν όλοι λείπουν”. Το ambience της λεωφόρου χωρίς τα φώτα της ημέρας, μόνο με τον ρυθμό των οχημάτων που επιμένουν.
