Όσα Ακούγονται Όταν Δεν Μιλάμε

Στη σκιά των δέντρων, τα φύλλα αγγίζονται μεταξύ τους με έναν ήχο μαλακό και επαναλαμβανόμενο, σαν μικρή συνομιλία που δεν χρειάζεται λόγια. Κάποια πέφτουν στο γρασίδι, προσθέτοντας βάρος στον χρόνο που περνά. Ο αέρας διαπερνά τον χώρο χωρίς βιασύνη, μεταφέροντας το κελάηδισμα των πουλιών από δεξιά και αριστερά, σε έναν άτυπο διάλογο που γεμίζει τον χώρο.

Πάνω από όλα αυτά, αεροπλάνα περνούν ψηλά, αφήνοντας πίσω τους μια μακρινή γραμμή κίνησης. Από χαμηλότερα, σχεδόν υπόγεια, ακούγεται η Λεωφόρος Γέρακα και ακόμα πιο μακριά η Αττική Οδός, μια συνεχής υπενθύμιση ότι αυτός ο ήσυχος χώρος ανήκει σε μια πόλη που κινείται. Είναι το ακριβές ηχόσημο μιας γειτονιάς στον Γαργηττό.

Τα φύλλα κινούνται ελαφρά, αγγίζονται και απομακρύνονται, καθώς ο αέρας περνά ανάμεσα στα δέντρα χωρίς ένταση. Το κελάηδισμα των πουλιών δεν σταματά· διαφορετικά είδη, διαφορετικές κατευθύνσεις, ένας συνεχής φυσικός παλμός που κυριαρχεί στο ηχοτοπίο. Ανάμεσα στους ήχους, ακούγονται μικρά έντομα και το περιστασιακό βάθος ενός σκύλου που γαβγίζει μακριά.

Ψηλά, ένα αεροπλάνο διασχίζει τον ουρανό, προσθέτοντας ένα σύντομο ίχνος κίνησης. Από τα δεξιά, στερεοφωνικά, φτάνει ο δρόμος της Λεωφόρου Γέρακα και πιο πίσω η Αττική Οδός, όχι ως ενόχληση, αλλά ως σταθερό υπόστρωμα. Το ηχοτοπίο παραμένει ήρεμο, χαρακτηριστικό μιας κατοικήσιμης πόλης κυρίως στον Γέρακα.