Χρυσοί Κόκκοι της Μνήμης

"Βγάλε τα παπούτσια σου και πήγαινε στη θάλασσα", είπα στο γιο μου. ήταν στην ίδια ηλικία που εγώ έφυγα από αυτή την πόλη - επτά

περιμένοντας στην ακτή όπου στεκόταν η μάνα μου παρακολούθησα τα βήματα των γιων μου στους χρυσούς κόκκους

Δεν είχα την πετσέτα που κρατούσε η μάνα μου περιμένοντας με να βγω από το νερό

άλλωστε δεν την χρειαζόμουν, η άμμος ξεκολλούσε από μόνη της δεν ήταν βρωμιά, λάσπη, ή κάποια παιδική χαρά

"Εντάξει, έλα σε μένα τώρα", είπα στο γιο μου βγήκε από το νερό και περπάτησε προς το μέρος μου. βγήκε από τη μνήμη μου και διεκδίκησε την αλήθεια βγήκε από την παιδική μου ηλικία και έγινε ο εαυτός του

εκεί ήμασταν - επτά, σαράντα επτά τα καθαρά του πόδια καθάρισαν την πληγή της πονεμένης μου ψυχής κληρονομώντας αυτό το χρυσάφι για πολλές γενιές όχι όμως τη βρωμιά, τη λάσπη, ή κάποια άλλη μεταβίβαση

Δεν χρειάζεται πετσέτα...

Νάφια Άκντενιζ